بـررسی ها نشان می دهـد ، بـیـماران پرخاشگـر انفعالی که تحـت روان درمانی حمایتـی قـرار می گیرند ، از سرانجام بهتـری بـرخـوردار می شوند . اما مـسیـر روان درمانـی بـا بیـمار پرخاشگـر انفعالی از لبه پـرتـگاه های سختی می گـذرد . بـرآوردن نیـازهای آنان اغلـب بـه معنـی حمایـت از بیماری آنان و امتناع از برآوردن این تقاضاها ، به مفهوم طرد ایشان است .

بیشتر گزارش های بالینی حاکی از میزان بالای عدم موفقیت و قطع درمان این بیماران است . به هر حال درمان های پـویـا (دینامیک) و رفتـاری - شناختی در بـرخـی موارد ، نـویـدبخش بـوده اند . تظاهـر به خودکشی که در ایـن بیـماران فـراوان دیـده می شود ، بـایـد بـه عنوان نمودی از خشم پنهان ، نه به عنوان تظاهر افسردگی اولیه درمان کرد .

داروهای ضدافسـردگی تـنـها در صـورت ضـرورت بالینی کامل قابل تجویـز است . فنون درمانی که منجـر به هدایت خشم بیمار از مقاومت به سوی یادگیری سازنده شود ، مفید است . فنون رفتـار درمانی همچون آموزش جرات ورزی ، درمان های پویا یا گروه درمانی مفید است .