خودشیفتگی در زبـان های اروپـایـی بـه « نارسیسم » موسوم است . واژه نارسیس از همـان نرگس که در زبان فارسی است منشا می گیـرد . این افراد خود را بدون جهت بزرگ می پندارنـد که ممکن اسـت بـه صـورت رفتـارهای بـزرگ منشانه هم تظاهـر یـابـد . نسبـت به ارزیابی خود به وسیله دیگران بسیار حساس هستند .

اینها نیازمند توجه و ستایش دایمی هستند و اگر دیگران از این کار غفلت کنند ، خود به جست و جوی تحسین می پـردازنـد و به لطایف الحیل ، دیگران را وادار به تـمجیـد از خویش می کننـد . اگر دوست یا همسـر آنان لحظه ای دست از تحسیـن آنان بـردارد ، خشمگیـن ، مضطـرب و افـسرده می شوند و با رنجیدگی او را به قدرناشناسی و حماقت متهم می کنند .

درمان این بیماران و حتی متقاعد کردن آنان برای مراجعه به روانپزشک کار دشواری است زیرا آنها اظهار می کنند که مـن از دکتـر بیشتـر می دانـم . به هـر حال روان درمانی با هـدف ایجاد بینـش بـرای بیـمار ، درمان اصلی را تشکیل می دهد .

 

منبع: بانک اطلاعات